واگويه هاي نانوشته (وبلاگ شخصي امير سررشته داري)

تغيير آدرس

2009-11-17T18:38:00.001+03:30

لطفا برويد به آدرس زير:

amirsar.blogfa.com

جلسات سياسي كميته هاي زيست محيطي

2009-11-16T19:43:00.010+03:30

امروز به صورت غير منتظره توفيق اجباري نصيبم شد تا در كميته مبارزه با گرد و غبار سازمان حفاظت محيط زيست درجلسه اي با حضور يك هيئت عراقي شامل معاونين سازمان حفاظت محيط زيست و وزارت كشاورزي عراق به همراه تني چند از كارشناسان اين كشور در امور بيابان و بهداشت و همچنين نمايندگان وزارتخانه هاي بهداشت، وزارت امور خارجه، وزرات نيرو و‌ وزارت جهاد كشاورزي شركت كردم. من كه به عنوان جايگزين مهندس جلالي در اين جلسه حضور پيدا كرده بودم در ابتدا به دليل اينكه در جلسه روز قبل شركت نداشتم به طور كامل شنونده بودم و حتي از اظهار نظر در مورد بعضي مسائل مطرح شده هم خودداري كردم. به مرور زمان و گذشت جلسه متوجه شدم كه بر اساس تفاهم نامه هاي قبلي كه بين ايران و عراق امضا شده، هيئت عراقي براي هماهنگي بيشتر و تبيين برنامه هاي آينده و توافق بر سر برنامه نهايي و زمانبندي در جهت مبارزه با مسائل ريز گردها كه خصوصا در تابستان گذشته براي كشورهاي حاشيه خليج فارس ايجاد مشكل كرده بود به ايران سفر كرده اند.

امروز روز جمع بندي بحثها و ارائه برنامه نهايي بود. دكتر اصيليان معاون سازمان محيط زيست درخواست كرد كه نمايندگان وزارتخانه ها در خصوص مبارزه با بيابانزايي و همچنين حل مشكل پيش آمده اظهار نظر نموده و راه حلهاي خود را به صورت تريبون آزاد اعلام نمايند. ولي آنچه كه براي من بسيار جالب بود عدم حضور يك متخصص قدر در امر مسائل بيابانزايي و مديريت بيابان و همچنين متخصص حفاظت خاك در اين جلسه بود. البته من را عملا نخودي فرض بفرماييد چون من قرار نبود كه در اين جلسه باشم و اگر هم حضور داشتم فقط جهت اطلاع بود و كسي كه به عنوان نماينده وزارت جهاد كشاورزي حضور داشت از افراد نخبه امر حفاظت خاك محسوب نمي شد.

تعجب من در آنجا بيشتر شد كه مهندس درويش كه به عنوان مجري طرح راهبردي بيابان در سازمان تحقيقات كشاورزي شناخته مي شود نه تنها در جلسه حضور نداشت كه از تشكيل جلسه هم خبر نداشت. درست است كه متوليان امور اجرايي در سازمان جنگلها و مراتع بايد به عنوان نماينده وزارتخانه در اين كميته حاضر شوند ولي آيا واقعا نبايد از جمع متخصصين و كساني كه در حوزه تحقيقات يك وزارتخانه مربوط به موضوع كميته كار مي كنند و از تمام كم و كيف قضيه باخبرند و حتي گزارشات مبسوطي از منابع ريزگردها داده اند در اين گونه كميته ها دعوت شوند؟ آيا نبايد افراد متخصص در خصوص امر مديريت بيابان از دانشگاهها در اين جلسات شركت داشته باشند؟ آيا حتي اگر با يك ديدگاه دموكراتيك تر به قضيه نگاه كنيم نبايد NGO هاي فعال در امر محيط زيست در جلسات اينگونه حضور داشته باشند و نظرات خود را ارائه دهند؟ قسمت مهم قضيه آنجا بود كه در امر بحث ريزگردها مسئله آب بزرگترين مسئله است ولي نمايندگان وزارت نيرو به خاطر مسائل سياسي اصلا صحبت نمي كردند و دكتر اصيليان هم طوري برخورد مي كرد كه انگار اصلا حضور ندارند! حقيقت امر اينجاست كه چون زورمان نمي رسد كه تركيه و سوريه را به خاطر كم كردن حقابه هاي عراق در دجله و فرات ملزم به انجام تعهدات نماييم و از ترس اينكه مبادا در مورد كرخه به خودمان گير بدهند، كل صورت مسئله را پاك مي كنيم.

آخر تا كي بايد مسائل و مصلحت انديشيهاي سياسي بايد با بازيگر سرنوشت زندگي و جان مردم باشند؟

خلاصه بعد آنكه جناب محمدي زاده سري به اين جلسه زدند و با سخنان مبسوط سياسي خود و به صورتي كاملا آمرانه مسائل و مشكلات و درخواستهاي ايران را به شكلي كه بايد اينگونه و بايد آنگونه شود مطرح فرمودند مقرر شد ظرف يك شب قضاياي مبارزه با ريزگردها توسط نمايندگان وزارتخانه ها تبيين و به صورت يك پروتكل براي فردا آماده شود. كميته اصرار زيادي داشت كه سوريه و عراق و ايران در اين زمينه همكاري كنند ولي كاملا معلوم بود كه نسبت به تركيه با احتياط بيشتري برخورد مي كنند.

خلاصه برايم خيلي هيجان انگيز بود كه در يك جلسه تخصصي شركت كرده بودم ولي عملا متخصصين آن حضور نداشتند. آيا واقعا اين حق مردم ماست كه اينگونه برايشان تصميم بگيريم و كار كنيم؟

استخاره

2009-11-15T22:42:00.007+03:30

با اينكه خودم به استخاره در جاي خودش اعتقاد دارم ولي خيلي كم ميشه كه استخاره كنم. شايد تا الآن بيش از دو سه بار در طول عمرم استخاره نكرده ام و حقيقتش نمي دونم چه جوري ميشه با استخاره پي به لياقت و كفايت يك فرد برد. هر چي كردم ببينم مي تونم اينجوري لياقت بعضيها رو در مديريت چك كنم به نتيجه نرسيدم. بايد هر طور شده جناب منادي سفيدان كرسي سبزنشين هرم بهارستان را پيدا كنم. چون ظاهرا ايشون توانسته اند به وسيله استخاره لياقت آقاي محصولي را براي وزارت تست كنند. اگر دوستان هم راه حلي سراغ دارند بفرمايند ممنون مي شوم.

اعتراض يا ارائه افكار، حق يا ....

2009-11-11T23:59:00.000+03:30

نه! بايد نوشت. بايد گفت كه مركزي را كه 16 سال با چنگ و دندان نگهداشته بوديم حالا چگونه به دست خودمان نابود مي شود. بايد نوشت و بايد گفت چگونه براي رسيدن به اهدافي هر چند آگاهانه، مي توان سيستمي را نابود كرد؟ بايد نوشت و اعتراض كرد كه چرا و به چه دليل آرزوي 16 ساله عده اي پژوهشگر دلسوخته را با تصميمي غير منطقي و به گونه اي خودخواهانه به باد هوا تبديل مي كنند؟ آخر چگونه بايد گفت كه آن سيستم قوي و مركزي كه براي خود روزي 22 دكتري حرفه اي داشت حالا پس از آنكه به دلايل مختلف ضعيف شده است بالكل با شقه شقه كردنش به دو پژوهشكده و مركز تحقيقات من درآوردي، آرزوي ديرينه مخالفينش به منصه ظهور رسيده است؟ آري بايد حرف زد. آري حق ماست كه بپرسيم. آگاهي از نحوه نابوديمان حق ماست. اينكه اعتراض كنيم كه چرا بايد آرزوي 16 ساله امان را به قبرستان آرزوها بفرستيم و با نگراني نظاره گر آينده اي باشيم كه مبهم است. چرا بايد به راحتي بپذيريم كه روند منطقي كه وجود داشت به خاطر تصميم گيريهاي عجولانه عده اي به يك روند تضعيفي تبديل شد و ارگاني كه با هزار خون دل از دهان دهها اژدهاي انحلال بيرون كشيده شده بود حالا براحتي نيست مي شود؟

حرفها زياد است ولي گاهي كار از كار گذشته است. لااقل جواب منطقي دهند كه چرا اينكار را كردند؟ آينده مبهمي كه در انتظار ماست چيست؟

اگر سرسختانه اين مطالب را نوشتم نه از روي غرض و نه از روي دشمني با هيچكس نيست. دلم براي سيستمي مي سوزد كه طي 16 سال رشدش را ديدم، ‌براي آن زحمت كشيدم و در طي اين سالها منطقي و گاهي غير منطقي از آن دفاع كردم. حدود نيمي از عمرم را در طي اين سالها در زير سوله آن به سر بردم. برايش حرص خوردم و چالش كردم. در طي دوره اي با عده اي براي دريافت اعتبارات گوناگون درگير شدم و كارهايي كردم كه گاهي براي زندگي خودم هم نكرده بودم. براي چه؟ چون دوستش داشتم. حالا هم نمي توانم ساكت باشم. نمي توانم نا اميد باشم. حرفم را مي زنم. من مخالف دو شقه شدن مركز تحقيقات حفاظت خاك و آبخيزداري به مركز خشكسالي و پژوهشكده حفاظت خاك و آبخيزداري هستم. مزكر بايد طبق برنامه قبلي در جهت تشكيل پژوهشكده پيش رود و ساختار و شالوده اصليش به هم نريزد.

سرگرداني

2009-11-11T23:57:00.000+03:30

گاهي هر كاري مي كني كه بنويسي اصلا نمي شود. مخصوصا موقعي كه مي داني چه بايد بنويسي ولي نمي تواني. شما باشيد چه مي كنيد؟

استاندارد ايزو

2009-11-09T14:29:00.000+03:30

امروز صبح به همراه همكار و رييس عزيز آقاي دكتر چرخابي به جلسه اي در سازمان استاندارد رفتيم كه در ابتدا برايم خيلي مفهوم نبود. جلسه در مورد كميته هاي تدوين استاندارد ايزو و تشكيل كميته اي تحت عنوان كيفيت خاك بود. جلسه كه شروع شد، خلاصه اي از ساختارهاي ايزو بيان شد كه برايم جالب بود. در عين حال ساختارهاي سلسله مراتبي اين سازمان و نحوه ارتباطش با كشورها نيز جالب بود. اينگونه مي توان نتيجه گرفت كه استانداردها عملا با هزينه ارگانهاي ديگر و با كمك متخصصين ديسيپلين هاي مختلف تدوين و در اختيار سازمان استاندارد قرار مي گيرد. البته نمي توان گفت كه هزينه اي هم براي سازمان ندارد ولي استفاده از متخصصين تمام علوم و همكاري آنها در قالب كارگروهها و كميته هاي مختلف و اين هماهنگي بسيار جالب است. البته بايد اذعان كرد كه از42 نفر دعوتي به اين جلسه براي شروع كار فقط 10 تا 15 نفر شركت كردند و فعلا به شكل موقت رييس و نايب رييس و دبير انتخاب شدند تا ابتداي كار را آغاز و مراحل اوليه كار را تبيين نمايند. در اين جلسه آقاي دكتر چرخابي به عنوان رييس، دكتر اصغرزاده از موسسه تحقيقات خاك و آب به عنوان نايب رييس و اين حقير به عنوان دبير كميته انتخاب شدند. البته حقيقتش اصرار آقاي دكتر چرخابي باعث شد بپذيرم و اصلا دلم نمي خواست تن به اين كار بدهم. كار سنگيني به گردنم افتاد. از بقيه مراحل كار هم شما را آگاه خواهم كرد. در عين حال از تمامي دوستاني كه در امر كيفيت خاك دستي دارند خواهشمند ام در اين زمينه ياري رسان ما باشند.

رويانيان، اسطوره اي كه ناگهان مي شكند.

2009-11-03T21:59:00.000+03:30

زماني كه در دوره فرماندهي قاليباف بر نيروي انتظامي تأسيس و گردانندگي پليس 110 را آغاز كرد كسي فكر نمي كرد كه بتواند نيروي خوبي را جمع و جور كند و سازماندهي منحصر به فردي را در زمينه فوريتهاي پليسي در كشور ايجاد كند. پس از آن وقتي به نيروي راهور منتقل شد تا حدي مطمئن بوديم كه مي تواند از پس اين نيروي لجام گسيخته و بدون ابهت در سطح جاده ها و خيابانهاي كشور و شهرها برآيد و همينگونه هم شد و حتي به راحتي مي توان مطمئن بود كه از زماني كه راهور را ترك كرده عملا دوباره خلافهاي جاده اي بالا رفته و نيروهاي پنهان و پيداي پليس راهور ديگر آن ابهت زمان فرماندهي وي را ندارند.

حال نمي دانم چگونه مي شود فردي كه در برحه اي با تفكر صحيح و دلسوزانه وظيفه مندي اش را در سخت ترين مراحل ساختارسازي به خوبي و با اقتدار كامل پيش مي برد ناگهان همچون شيشه اي كه بر اثر شكستن ديوار صوتي همچون دانه هاي ارزن ريز مي شود، مي شكند؟ چگونه مي شود كه فردي كه فرهنگ سازي ترافيك را تا حدي توانسته است حالا به هر وسيله اي هر چند زور به مردمي ناآگاه بقبولاند، حالا مدعي مي شود كه مترو يك وسيله لوكس است و مد محسوب مي شود. من نمي توانم باور كنم انسان يكشبه اينقدر عوض شود. در عرض همين 24 ساعت كه جناب رويانيان تمام قد از دولت فخيمه حمايت فرموده اند و بيش از تمام قد پيشينيان و حاضرين دخيل در مترو را لعن و نفرين كرده اند سايتهاي مختلف تعجب خود را به گونه هاي مختلفي بيان كردند. هزاران كامنت هم مردم گذاشته اند ولي يكي از آنها در تابناك خيلي به دلم نشست و آن اين بود:

(جناب سردار مردم احمق نيستند).

گاهي اوقات انسان اسطوره هايي را براي خودش مي سازد كه بعدا مجبور است آنها را نابود كند. متأسفانه دوران حاضر و خصوصا در 10ساله اخير از اين اسطوره ها در ذهن من بسيار شكسته اند!

قصه‌ي بهترين آموزگار من!

2009-11-02T18:16:00.000+03:30

الان ديدم كه درويش عزيز متن بسيار زيبايي را بر روي وبلاگ خود قرار داده كه حسابي مرا تحت تأثير قرار داد. شما هم اينجا آن را بخوانيد.

لغو امتياز روزنامه سرمايه

2009-11-02T17:11:00.000+03:30

تا جايي كه يادم مي آيد در دوره كودكي و نوجواني روزي نبود كه پدرم بدون روزنامه از سر كار به خونه برگرده. اين عادت پدرم باعث شد كه من هم به مطالعه روزنامه معتاد! شوم. همان زمانها اگر روزي به هر دليلي روزنامه نمي خريد من خودم مي رفتم مي خريدم و يا اينكه آنروز را بايد به خماري مي گذراندم. در دهه 60 خصوصا، پدرم كيهان مي خريد و اگر روزي اين روزنامه اطلاعات مي شد باز هم خمار بودم. الان هم اين عادت روزنامه خواندن را هنوز دارم ولي شايد بيشتر الكترونيكي، اما به هر شكل روزهاي پنج شنبه روزنامه را بايد بخرم تا با خيال راحت روي زمين بشينم و بعد صبحانه روزنامه بخوانم.
در دهه 70 ديگر اين كيهان نبود كه خماري من را جبران مي كرد بلكه همشهري،‌ جامعه، توس،‌ آسيا و بالاخره در دو سه سال اخير روزنامه سرمايه چشمان مرا نوازش مي داد. امروز شنيدم كه روزنامه سرمايه را نه تنها توقيف بلكه درجا لغو امتياز كردند.

البته جاي تعجب نداشت. از بعد از انتخابات بعضي مقالات و خبرهايش هم به مذاق خيليها خوش نمي آمد و من اين روز را كاملا پيش بيني مي كردم ولي آنچيزي كه بيشتر برايم جالب است اينه كه درسته هنوز اطلاعات و كيهان از قديم الايام در ايران چاپ مي شده اند و هنوز هم چاپ مي شوند (البته كيهان كه وضعيتش مشخص است و اطلاعات هم كه كبريت بي خطر است) ولي اگر به روزنامه ها و مجلات معروف دنيا مثل واشينگتن پست، ‌نيويورك تايمز، تايمز، فيگارو،‌ فاينشنال تايمز و خيليهاي ديگه كه داراي خوانندگان هميشگي و پرو پا قرصي هستند نگاه كنيم مي بينيم كه بعضي هايشان نزديك به 100 سال عمر دارند و هيچ وقت با تعطيلي از سوي مخالفين و مسئولين حكومتي تعطيل نشده اند. شايد در بسياري اوقات مقالاتي نوشته باشند كه صداي خيليها را درآورده باشند ولي اگر كار به دادگاه هم كشيده شده تعطيلي روزنامه يا مجله انجام نشده است.

چرا ما اينگونه فكر مي كنيم كه براي اصلاح يك ملت بايد حتما سياه و سفيد عمل كنيم و براي حل مشكل صورت مسئله پاك را كنيم؟

غير قابل پذيرش

2009-10-30T21:53:00.000+03:30

در دوره جواني و آن زمانهايي كه مثل آدم مطالعه مي كردم و وقت زيادي را براي آن صرف مي كردم، ‌بخشي از زمان صرف مطالعه جامعه شناسي ارتباطات و مسائل ارتباطات علوم اجتماعي مي شد. در آن دوران چند اسم بود كه براي من حكم مراد را داشتند و تقريبا كتاب يا مقاله اي نبود كه از آنها نخوانم. از آن جمله مي توان به كساني چون استاد معتمد نژاد، استاد ساروخاني و دكتر محسنيان راد اشاره كرد.

چند وقت پيش ديدم شبكه 4 برنامه اي راجع به تاريخچه ارتباطات در ايران تهيه كرده كه در آن جناب مير فخرايي با دكتر محسنيان راد اين برنامه را اجرا مي كنند. برنامه جالبي است و نظريات آقاي دكتر محسنيان از خود برنامه جالبتر. آنچيزي كه باعث شد از اين برنامه بنويسم اتفاقي بود كه امروز در برنامه افتاد.

جناب استاد به همراه تأكيدات آقاي مير فخرايي انزجار و تنفر خود را به بديهي ترين شكلي نثار كساني كردند كه دوستان بزرگتر و يا هم رده خود را با اسم كوچك صدا مي زنند. در عين حال طبق كليات مصوب برنامه هاي صدا و سيما در اين وسط دشنامهاي نازي هم خدمت غربيهاي از خدا بي خبر! حواله گرديد كه آنها اصلا حرمت نمي شناسند و بزرگتر كوچيكتر حاليشان نيست و .....

خداييش خيلي عصباني شدم. شك ندارم كه جناب استاد محسنيان راد كه هنوز هم ارادت خدمتشان دارم واحدهاي روانشناسي را گذرانده اند و مي دانند كه به اسم كوچك صدا كردن يكي از راههاي نزديكتر احساس كردن انسانها به همديگر است. خود من بالشخصه وقتي در هلند درس مي خواندم از اينكه از استاد گرفته تا كوچكترين شاگردها من را با نام كوچك صدا مي زنند لذت مي بردم و الان هم معتقدم اين سيستم نزديكي بسيار زيادي را بين شاگردان و اساتيد ايجاد مي كند كه متأسفانه در ايران هرگز ديده نمي شود و يكي از بزرگترين ايرادات سيستم آموزشي ايران است. بخش ديگر اين قضيه كوبيدن غربيها به دليل اين امر بود كه ميرفخرايي عزيز به بدترين شكلي آن را اجرا كرد.
فقط يك سوال دارم و آن اين است كه ايراني جماعت اين همه بحث حرمت بزرگتر را مي كند چرا در گفتن دروغ ابايي ندارد؟ دروغ از بزرگترين زشتيها است كه متأسفانه در ايران به حدي عموميت يافته كه جزو عرف ما ايرانيها شده است. اين دروغ اشكالي ندارد ولي دوستان خود را با نام كوچك صدا بزنيم قرآن غلط مي شود؟

خدايا را به علماي ما علم و صداقت عنايت فرما.

احترام به قانون

2009-10-29T18:17:00.000+03:30

چهارشنبه بعد از ظهر صدرا را بردم مركز طبي كودكان در كنار بيمارستان امام خميني. مي خواستم مثلا از خط عابر پياده رد بشم و قانون را رعايت كنم كه با يك صحنه بسيار جالب روبرو شدم. به تصوير دقت كنيد.
من ساده اول فكر كردم كه راننده عزيز وانت احتمالا روبروي پل پارك نكرده و نمي توان از آنجا به پياده رو راهي پيدا كرد ولي بعد متوجه شدم كه خير اصلا اينگونه نيست و دقيقا ايشان روبروي پل و روي خط عابر پياده ايستاده اند. جالبتر اين بود كه وقتي كار تمام شد و هنگامي كه بر مي گشتم ديدم ايندفعه در هر دو طرف خيابان و بر روي خط عابر پياده خودروهايي را نگهداشته اند. زيبايي قضيه آنجا نمودار مي شود كه اگر فقط 50 متر پايينتر مي رفتي كلي جاي پارك وجود داشت. چرا حتما و هميشه بايد درست در روبروي جايي كه كار داريم پارك كنيم؟

مديريت اطلاعات

2009-10-27T22:44:00.000+03:30

چند وقت پيش بود كه در جلسه اي شركت كردم كه چند تا از بچه هاي شركت نفت در آن شركت داشتند. موضوع جلسه بحث تهيه بانكهاي اطلاعاتي بود. در حين بحثها متوجه شدم كه كارشناسان شركت نفت هم علي رغم قدمت بيش از 30 ساله اي كه در بحث ورود كامپيوتر به تشكيلاتشان دارند ولي به طور عجيبي درگير عدم سازماندهي داده هايشان هستند. ياد صحبتهاي يك استاد ارتباطات در سالهاي اواخر دهه 60 افتادم كه مي گفت ما ايرانيها از انفور ماتيك، انفورشو ول كرديم و ماتيكشو چسبيديم. ولي ظاهرا بعد از 20 سال واقعا داده و اطلاعات سر به فلك مي زند و حجم زيادي را درحافظه ها اشغال مي كند ولي سازماندهي نمي شود.
پس از 20 سال مطالعه در مورد عصر اطلاعات باز هم به همان نتيجه اي رسيدم كه در مورد ورود بقيه علوم و فرهنگها به درون رفتارهاي خودمان رسيده بودم. درست مثل اينكه مي گويند اول بايد فرهنگ آپارتمان نشيني مي آمد و بعد آپارتمان نشيني رونق مي گرفت. الآن هم بالاخره انفور خودش را به ما چسبونده ولي نمي تونيم ارگانايزش كنيم. ما كامپيوتر را وارد كرديم ولي براي قشنگي و بعد از آن شروع به استفاده هاي بهينه كرديم ولي حالا نمي دانيم با خروجيهايش چه كار كنيم. خيلي جالبه.
البته نبايد از نظر دور داشت كه در دهه 90 خود تافلر هم كه تئوريسين عصر اطلاعات است معتقد بود سرعت حركت موج سوم از حركت طرفدارانش بيشتر است ولي عملا بايد گفت ما همچنان مسير امواج را قاطي پاطي ميريم. در آن واحد هر سه موج اول و دوم و سوم را با هم داريم و اعضا و طرفداران هر موج براي خودشان كار مي كنند.
موج چهارم يا موج مجازي را هم كه هيچ.
سعي مي كنم باز هم در اين مرد مطالبي را بنويسم.

سفر به اروميه

2009-10-25T23:45:00.000+03:30

هفته گذشته با دكتر نيك كامي سري به آبخوان پلدشت در آذربايجان غربي زديم. سفر خسته كننده و در عين حال پرباري بود.

جالبتر از همه خوردن ديزي در شهر قره ضياءالدين بود. دوست عزيزم آقاي دكتر سكوتي پيشنهاد اين ناهار عالي را دادند كه خيلي مزه داد. عكس را كه ميبينيد لطفا بحث بهداشتي مكان مورد نظر را فراموش كنيد!

گزارشاتي كه خاك مي خورند

2009-10-24T23:07:00.000+03:30

امروز سري به كتابخانه مركز زدم. گشتي كوتاه بود. صدها پايان نامه و گزارشات فني و تحقيقي را ديدم كه فقط خاك مي خورند. بسياري از آنها فقط در حد استفاده در بررسي منابع مقالات استفاده مي شوند و بسياري هم بعد از ده سال گاهي يك بار هم استفاده نشده اند. واقعا چرا؟

آيا مي دانيم براي چه تحقيق مي كنيم؟ آيا واقعا بعد از اين همه مدت كار در بخش حفاظت خاك توانسته ايم يك مدل را به طور قاطع براي اندازه گيري فرسايش در ايران ارائه دهيم؟ چرا هنوز در بحث رسيدن به يك رقم مشخص در مورد ميزان فرسايش خاك در كشور به توافق نرسيده ايم؟

چرا ادعاي تدوين طرحهاي راهبردي را در قالب چندين جلد كتاب مي كنيم ولي عملا هيچ استراتژي مدوني از درون آنها بيرون نمي آيد؟
واقعا چرا؟ مشكل ما در بحث حفاطت خاك كجاست؟

اعصاب خوردي

2009-10-23T22:46:00.000+03:30

حقيقتش از زماني كه از اين كرسي سبز نشينان هرم بهارستان شنيده ام كه آب قيمت ندارد و چون از طبيعت مي رسد مجاني است و فقط هزينه هاي استحصال و انتقال را از مردم خواهند گرفت و دوم اينكه آب بايد در سرتاسر ايران يك قيمت باشد دارم ديوانه مي شوم. آخر عقل اين 270 نفر را كدام موش خورده؟!

اجبار به همراه ستم

2009-10-20T23:15:00.000+03:30

آدم يك زمانهايي به يك كاري كه اعتقاد نداره بايد تن در بده و اون را انجام بده.
حال آدم حسابي گرفته ميشه. حالا سوال اينه آيا واقعا به هر قيمتي شده بايد تن به اينجور كارها بدهيم؟

فراموشي يا ...؟

2009-10-19T22:28:00.000+03:30

بحث يارانه ها كه دوباره اومد وسط يادم اومد كه دوره آقايان هاشمي و خاتمي چقدر براي ملت بايد تشريح مي كرديم كه يارانه به ضرر مملكت است و مجبور بوديم كلي با اقوام و فاميل كل كل كنيم و آنها را آگاه كنيم. كلي سر نماينده هاي مجلس هفتم و پنجم كه به نوعي از اجراي اين برنامه و حذف يارانه حاملهاي انرژي جلوگيري كردند غر بزنيم و آنها را به نوعي خائن به مملكت بدانيم ولي حالا بخشي از همان نماينده ها كه در مجلس هفتم آباء و اجداد خاتمي را براي گران كردن بنزين و واريز مابه التفاوت آن براي بيمه همگاني و وزارت رفاه جلوي چشمانش آوردند دايه مهربانتر از مادر شده اند و همه چيز را به فراموشي سپرده و مدافع جراحي راست روده و قلون اقتصادي دولت دهم شده اند.
واقعا چرا؟ چرا بعضي موقع مجبوريم يك سري موارد را فراموش كنيم و خجالت را به همراه يك جرعه عرق نعناع بالا بدهيم كه رودل سياسي نكنيم؟
آينده مشخص خواهد كرد كه روش خرج كردن يارانه هاي دولت دهم چگونه خواهد بود.

شما بوديد چه مي كرديد؟

2009-10-18T22:15:00.000+03:30

صبح ساعت 6 بود كه با صداي شديد آبي كه در لوله هاي فاضلاب در حال عبور بود بيدار شدم. البته اين اولين بار نبود كه با اين صدا كه از الطاف همسايه بالايي ماست بيدار مي شدم. وقتي ايشان حمام مي روند تقريبا به مدت بيش از 45 دقيقه و گاهي تا 90 دقيق در حمام با آب كاملا باز صفا مي نمايند. و جداي از اين تقريبا يكروز در ميان هر آنچه در خانه دارند را مي شورند. آنچيزي كه باعث شد اين مكتوب را بنويسم اين است كه وقتي با فردي كه اداي مومنين را در مي آورد و بسيجي هم هست و اينگونه رفتار مي كند بايد چگونه برخورد كرد؟ من حقيقتش نمي دانم. البته بيشتر به اين فكر مي كردم كه چند نفر از اطرافيان ما اينگونه اند. از آدمهايي با سن بالا كه براي گرم كردن حمام خود نيم ساعت آب گرم را باز مي گذارند تا جوانهايي كه حداقل زمان حمامشان 4 تا 5 ساعت است. واقعا ما مي توانيم الگوي مصرف را رعايت كنيم. خود من چگونه ام؟

بحث حذف يارانه ها داغ شده و مجلس نشيناني كه عملا بيشتر وكيل الدوله هستند تا وكيل المله مشغول دعوا بر سر لحاف ملا هستند. آن موقع كه جناب هاشمي بحث تعديل قيمتها را مطرح كرد و آقاي خاتمي با هزار زحمت برنامه چهارم را نوشت همين تصميمات را اخي مي دانستند و الان دو آتيشه از آن دفاع مي كنند و حداكثرها را حذف مي كنند. ولي چقدر مي توانند موفق باشند؟ آيا ملت با گران كردنها و حذف رايانه ها مي توانند به مصرف درست برسند؟ آيا نبايد كار فرهنگي صحيح به طور همزمان انجام شود؟ چرا در هلندي كه بر روي آب قرار دارد مصرف آب براي شستشوي خودرو به كار نمي رود و اگر اين اتفاق بيافتد خود مردم شلوار فرد متخلف را بر سرش مي كشند؟

آيا مي توانيم اميدوار باشيم كه درست مصرف كردن را ياد بگيريم؟

گذشت زمان

2009-10-17T11:16:00.000+03:30

مدتي است به گذر زمان فكر مي كنم. اصلا نمي توانم باور كنم پا در 40 سالگي گذاشته ام. گاهي اوقات باورم نمي شود كه به عنوان مردي ميانسال شناخته مي شوم. گاهي هنوز دوست دارم لمپن بازيهاي دوران جواني را انجام دهم. به زماني فكر مي كنم كه آرزو داشتم خيلي چيزها را داشته باشم و الان هزاران بار بيشتر را دارم و نمي توانم قدر آنها را بدانم. هنوز هم گاهي اوقات خود را بچه اي مرموز و آرام مي بينم كه دوست دارد شيطان باشد و به هم بريزد. هنوز هم در خيالپردازي هايم تا ناكجا آباد مي روم و آنرا آرامشي براي روحم مي دانم. چگونه است كه انسان اينقدر زود تغيير مي كند؟ دوست ندارم خيلي به عقب برگردم ولي از از دوران دانشگاه به اينطرف را خيلي دوست دارم. دوران تحصيل از زيباترين دوران زندگيم بود. هميشه دوست داشته ام دوباره دانشجو شوم و آن دلهره ها را تجربه كنم. در عين حال اظطراب دوست قديمي من است كه هر از چندگاهي به سراغم مي آيد و مرا به ياد كتابهاي وضعيت آخر و ماندن در وضعيت آخر مي اندازد. آنچيزي كه بيشترين فكر مرا در دو سال اخير مشغول كرده است از دست رفتن عمر در زمان و مكاني است كه مي تواند خيلي بهتر صرف شود.

ديباچه

2009-10-11T19:43:00.000+03:30

سلام
براي اولين بار نيست وبلاگ مي نويسم ولي براي اولين بار است كه مي خواهم واگويه هاي نانوشته خود را در اين صفحه مجازي با دوستان در ميان بگذارم. نمي دانم چگونه شد كه بالاخره در اين وانفسا بعد از 20 سال آشنايي و تسلط بر علم فن آوري اطلاعات، بالاخره با خودم كنار آمدم كه بنويسم. ولي مي دانم كنار آمدن با خودم هم راحت نبود. اينكه بخواهي چيزي بنويسي شايد خيلي سخت نباشد ولي اينكه بداني چه مي خواهي خيلي سخت است.
ابتداي كلام است و زياده گويي نه در شأن است و نه در مغز لطيف شما جايگزين. پس در همين ابتدا خداحافظي براي شما ارسال مي كنم تا بعد.
بزودي مجددا خدمت مي رسم.